เนื้อเพลง ที่คั่นหนังสือ - แพรว ตณิตกุล

                                                       
เจ้าที่คั่นหนังสือที่ฉันนั้นเคยใช้ คอยคั่นเวลาจากเรื่องราวที่น่าเบื่อ
                                                                
เมื่อฉันมองกลับไปเรื่องราวที่ผ่านมา ก็ไม่ได้ต่างจากฉัน

                            
เมื่อฉันก็เป็นเพียงแค่ที่คั่นหนังสือ
                                         
เมื่อเธอต้องการพักผ่อน ไม่มีความสำคัญ

                                                              
เธอไม่เคยมีใจให้ฉันสักเท่าไหร่ เบื่อเธอก็หยิบฉันขึ้นมา
                                         
คั่นเวลาให้เธอได้พักสายตา จากคนที่เธอผิดหวัง
                                                                 
เมื่อเธอเริ่มมีแรงจะยืนลุกขึ้นใหม่ อ่านบันทึกต่อไปเล่มเดิม
                                                        
คงต้องรอเวลาที่เธอล้าเหลือเกินอีกครั้ง เธอจึงหยิบฉันขึ้นมา

                 
ในวันที่เธอท้อ เค้าทำให้เธอล้า
                                          
เธอก็คงมองมาที่ฉันแค่ช่วงหนึ่ง เมื่อเธอจะกลับไป
                                             
ทิ้งฉันแล้วจากไป ฉันก็คงหมดความหมาย

                           
เมื่อฉันก็เป็นเพียงแค่ที่คั่นหนังสือ
                                         
เมื่อเธอต้องการพักผ่อน ไม่มีความสำคัญ

                                                              
เธอไม่เคยมีใจให้ฉันสักเท่าไหร่ เบื่อเธอก็หยิบฉันขึ้นมา
                                         
คั่นเวลาให้เธอได้พักสายตา จากคนที่เธอผิดหวัง
                                                                
เมื่อเธอเริ่มมีแรงจะยืนลุกขึ้นใหม่ อ่านบันทึกต่อไปเล่มเดิม
                                                       
คงต้องรอเวลาที่เธอล้าเหลือเกินอีกครั้ง เธอจึงหยิบฉันขึ้นมา

                            
เมื่อฉันก็เป็นเพียงแค่ที่คั่นหนังสือ
                                                      
เมื่อเธอต้องการพักผ่อน ไม่มีความสำคัญ

                                                                                
เธอไม่เคยมีใจให้ฉันสักเท่าไหร่ เบื่อเธอก็หยิบฉันขึ้นมา
                                                                             
คั่นเวลาให้เธอได้พักสายตา จากคนที่เธอผิดหวัง
                                                                                    
เมื่อเธอเริ่มมีแรงจะยืนลุกขึ้นใหม่ อ่านบันทึกต่อไปเล่มเดิม
                                                                      
คงต้องรอเวลาที่เธอล้าเหลือเกินอีกครั้ง เธอจึงหยิบฉันขึ้นมา