เขาหนีตายจากแผ่นดินใหญ่ ต้องอาศัยแผ่นดินแม่หลับนอน
ติดคุกตรากตรำไร้ที่ซุกหัวนอน ต้องแบกหามหาบคอนที่ทับสะแก
ชายหนุ่มตัวเล็กที่ขยันทำงาน เพราะไร้ถิ่นฐานเขาจึงถูกรังแก
ฆ่าสัตว์มานมนานจนวัณโรคตอแย คือที่มาของแพะผู้เป็นตำนาน
จากทับสะแกสู่ปฐมเจดีย์ สิ้นสุดลงที่หาดเมืองระยอง
เจ็ดเหตุการณ์ที่ผู้คนเฝ้ามอง ศาลตัดสินต้องประหารชีวา
คือคนไม่รู้อิเหน่ ไม่รู้ที่ไม่รู้ภาษา
ไร้ขื่อเสียงเงินทองศักดินา ถึงปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา กลับยอมโดนตราว่ามนุษย์กินคน
กรรมของใครผู้ใดเล่าก่อ แล้วใครเล่าหนอต้องมารับกรรม
นี่คือความเหลื่อมล้ำ ความชอบธรรมในแผ่นดินอยู่ที่ไหน
เงินตกใส่ทรายทรายก็ทรุด ตกใส่มนุษย์ก็หมดความโปร่งใส
นี่คือความเป็นจริงของสังคมไทย หรือคุกมีไว้ขังคนจน
เล่าขานผ่านไปหลาย 10 ปี ความเป็นธรรมที่ปรากฏ
แม้ร่างกายถูกเผาสลายจนหมด แต่ชื่อมนุษย์กินคนยังคงเล่าขาน
แม้เรื่องราวแท้จริงบริสุทธิ์ แม้รู้ใครก่อกิจวิตถาร
บทเรียนที่มีขอให้เป็นตำนาน อย่าให้มีซีอุยคนต่อไป
บทเรียนที่มีขอให้เป็นตำนาน อย่าให้มีซีอุยคนต่อไป