ไม่รู้ทำไม ความเหงาในหัวใจ
มันยังคงตามรั้งอยู่ คล้ายเงา
ไม่รู้ทำไม จากที่แล้วฉันทำอะไรไว้
วันนี้จึงต้องชดใช้ไม่จบสักที
ฉันยังคงรอด้วยลมหายใจอ่อนช้าๆ
เฝ้ารอวันเวลา ที่จะเป็น ของฉัน
นานและเหนื่อยมากพอแล้ว
กับรักที่ไม่มีวี่แวว
ต้องทนต้องกล้ำกลืน
ทนพร่ำบอกว่าต้องฝืน
เฝ้ารอคนนั้นของเรา
อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้เลย
ไม่รู้ทำไม ความเหงาเกิดจากสิ่งไหน
ฉันรู้จักมันได้ไง ฉันไม่ต้องการ
เธอเคยมีหัวใจ เคียงข้างกัน
แต่วันนี้ไปไหนกัน มีเพียงฉันกับความเหงา
ฉันยังคงรอด้วยลมหายใจอ่อนช้าๆ
เฝ้ารอวันเวลา ที่จะเป็น ของฉัน
นานและเหนื่อยมากพอแล้ว
กับรักที่ไม่มีวี่แวว
ต้องทนต้องกล้ำกลืน
ทนพร่ำบอกว่าต้องฝืน
เฝ้ารอวันนั้นของเรา
อีกนานเท่าไหร่ ไม่รู้เลย
ทนทรมานเป็นวันและเป็นปี
เฝ้ารอเธอคนนั้นไม่เคยรู้สักที
ฉันอยากรู้ จะมีไหม คนคนนั้น
ยังเฝ้ารอเธอ
จะมีไหม เธอคนนั้น
ที่ฉันเฝ้ารอ เธอ
